Hindistandan gələn salam

[mintafederal]

Keçən ay dayımın oğlu işlədiyi Hindistandan bir həftəliyinə Bakıya gəlmişdi. Uzun müddət idi ki, görüşməmişdik. Ona görə də ailəcə onların evinə yığışdıq. Söhbət, çay, xatirələr. Hər şey gözəl idi. Amma gecə keçidikcə, söhbətlər qurtardı, hamı yatmağa dağıldı. Mən isə bir türlü yuxuya gedə bilmirdim. Qonaq evində yatırdım, yataq rahat idi, amma beynim işləyirdi. Adi həyatın təlaşı, iş, borclar, planlar – hamısı başıma yığılmışdı.

Qalxdım, eyvana çıxdım. Gecə sərindi. Bir siqaret yandırdım. Telefonu əlimə aldım, sosial şəbəkələrə baxdım. Heç nə maraqlı deyildi. Oğlan da oyanmışdı, gördü mən eyvandayam. Çıxdı yanıma. Söhbətə başladıq. Xaricdə işlədiyini, orada həyatın necə olduğunu danışdı. Sonra söhbət onlayn oyunlara gəldi. Dedi ki, Hindistanda çoxları oynayır, orada bu işlər daha populyardır. Mənə dedi: "Sən heç oynamırsan?". Dedim: "Yox, mənim işim deyil". O güldü: "Ay dayı, müasir dünyada hər şeyi sınamalısan. Mən sənə bir sayt göstərim".

Telefonumu götürdü, bir link açdı. Mənə dedi: "Bax, bu sayt Hindistanda çox istifadə olunur. Mən də vaxtaşırı girirəm. Amma sən Azərbaycandan girə bilərsən, problem yoxdur". Baxdım, saytın ünvanında "india" sözü vardı. Oğlan dedi: "Bu, mostbet india üçün nəzərdə tutulub, amma region fərqi yoxdur, hər yerdən girə bilərsən".

Maraqlandım. Düşündüm, "nə var ki, baxım, vaxt keçir". Oğlan da yanımda idi, kömək edərdi. Qeydiyyatdan keçdik. Telefon nömrəmi yazdım, təsdiqləmə kodu gəldi, daxil etdim. Hesab hazır idi. Oğlan dedi: "Dayı, indi ilk depoziti qoy. Amma çox böyük qoyma, sınaq üçün". Mən də 25 manat qoydum. Düşündüm, "bu, bu gecəki siqaret puludu. Əgər getsə, siqareti azaldaram". Güldük.

Oğlan mənə oyunları göstərməyə başladı. Slotlar, stol oyunları, Aviator. Mən daha çox klassik slotlara baxdım. Sadə, üç barabanlı oyunlar. Oğlan dedi: "Dayı, kiçik mərclərlə başla, vəziyyəti gör". Mən də 20 qəpiklik mərclərlə oynamağa başladım.

Qazandığım da oldu, uduzduğum da. Balans yuxarı-aşağı gedirdi. Oğlan yanımda izləyir, bəzən "çıx", bəzən "gözlə" deyə məsləhət verirdi. Saatlar keçirdi, biz oynayırdıq. Gecənin sükutu, eyvanın sərinliyi, telefonun işığı. Yaxşı bir atmosfer idi.

Təxminən bir saat keçmişdi. Artıq oyunun qaydalarını anlamışdım. Bir oyunda mərci bir az artırmaq qərarına gəldim. 1 manat qoydum. Barabanları fırlatdım. Dayandılar. Ekranda bir animasiya başladı. İşıqlar yandı, musiqi dəyişdi. Mən nə baş verdiyini anlamamışdım ki, balansdakı rəqəm dəyişdi. 25 manat yox, 310 manat.

Oğlan da mənimlə birlikdə ekrana baxırdı. Birdən "waaay" deyə səs çıxartdı. Dedim: "Bu nədi?". O da dedi: "Dayı, sən qazandın! 300 manat!". İkimiz də eyvanda gülməyə başladıq. Sevincdən oğlanı qucaqladım. Dedi: "Dayı, indi tez çıxart, bir daha oynama". Dərhal çıxarışa keçdim. Bütün məbləği çıxartdım. Sistem işlədi. Bir neçə dəqiqə gözlədik.

O gözləmə ən uzun dəqiqələr idi. Hər saniyə bir il kimi gəlirdi. Nəhayət, telefonuma bildiriş gəldi. Bank tətbiqindən mesaj: "Hesaba 310 AZN daxil olub". O an oğlanla ikimiz sevincdən bir-birimizi təbrik etdik. Dedi: "Dayı, sənə yaraşır. Mən Hindistanda aylardır oynayıram, sən bir gecədə vurdun".

Səhər tezdən qalxdıq. Hər kəsə xəbər vermədim. Amma oğlanla gizli-gizli gülüşürdük. Evə qayıdanda yolda düşündüm, bu pulla nə edim. 310 manat mənim üçün böyük pul idi. Bir hissəsini kənara qoydum, ehtiyyat üçün. Bir hissəsi ilə də arvada sürpriz etdim. Ona uzun müddət idi ki, almaq istədiyim bir çanta vardı. Aldım, axşam evə gələndə verdim. Çox sevindi. Dedi: "Haradan tapdın?". Gülümsədim, dedim: "Hindistandan salam gəldi".

Həmin gündən sonra mən hərdən həmin platformaya girirəm. Amma qaydalarım dəqiqdir. Heç vaxt itirməyə hazır olmadığım pulu qoymuram. Və hər dəfə giriş edəndə o gecəni xatırlayıram. Oğlanla eyvanda oturub, siqaret çəkib, söhbət edib, bir də oynayıb qazandığımız gecəni. Və hər dəfə mostbet india ilə bağlı bir şey görəndə, o gecəni xatırlayıram.

Bu hekayə mənə bir şey öyrətdi. Bəzən həyatda ən gözlənilməz qələbələr ən gözlənilməz anlarda, ən gözlənilməz yerlərdə gəlir. Mənim üçün o yer qohum evinin eyvanı, o vaxt isə gecənin üçü idi. Amma nəticə eyni idi – sevinc, rahatlıq və bir az da ailəmə xoşbəxtlik gətirə bilmək. İndi o çantanı arvad hər gün işə aparır. Və hər dəfə onu görəndə, o gecəni və oğlanın "waaay" səsini xatırlayıram. Və gülümsəyirəm. Çünki bilirəm ki, həyatda hər şey ola bilər. Sadəcə doğru anda doğru qərar vermək və nə vaxt dayanacağını bilmək lazımdır. Mən o gecə hər ikisini bacardım. Və indi həmin gecəni təbəssümlə xatırlayıram.